Paklijst Nepal

Wat neem je mee naar Nepal? Alles begint bij twee tassen

In Nepal pak je twee tassen in plaats van één. Je grote bagage gaat in een zachte duffel die een drager of muildier omhoog brengt. Wat je overdag nodig hebt, zit in je dagrugzak. Die duffel zie je pas 's avonds terug, dus alles wat erin verdwijnt is een dag lang onbereikbaar.

Een harde trolley werkt dus niet. Dragers balanceren hun last met een band over hun voorhoofd en krijgen een koffer met wielen niet op hun rug. Kies een zachte duffel van zeventig tot negentig liter. Reken op twintig tot vijfentwintig kilo per drager, vaak gedeeld, en houd je eigen duffel onder de vijftien kilo.

• Regenjas en donsjas, want het weer slaat snel om
• Water plus je zuiveringstabletten of filterfles
• Snacks, zonnebrand, lippenbalsem en je zonnebril
• Hoofdlamp, ook als je voor het donker binnen denkt te zijn
• Paspoort, permits en contant geld, nooit onderin de duffel
• Je eigen medicijnen en blarenpleisters

Vlieg je naar Lukla, dan geldt daar een plafond van ongeveer tien kilo ruimbagage en vijf kilo handbagage. Trek je zwaarste laag bij het inchecken gewoon aan. Pak binnenin met waterdichte zakken, want duffels en rugzakken zijn hooguit spatwaterdicht. Je stadskoffer laat je gratis achter in je hotel in Kathmandu. Meer over bagagegewicht staat in de paklijst voor een vliegvakantie.

Van 1.400 tot 5.400 meter: het lagensysteem in de praktijk

Kathmandu ligt op ongeveer 1.400 meter en is broeierig. De Thorong La op de Annapurna Circuit ligt op 5.416 meter. Je pakt dus niet voor een temperatuur maar voor een bereik van tientallen graden. Dat lukt alleen met lagen die je de hele dag aan- en uittrekt.

De belangrijkste regel is een verbod: geen katoen. Katoen zuigt zweet op, droogt niet meer en koelt je af precies wanneer je stilstaat op een winderige pas. Je donsjas houd je overdag in je dagrugzak, voor de pauzes en de pas. Je buitenjas kies je op winddichtheid, want op hoogte hindert wind meer dan kou.

Over aantallen doen paklijsten vaag, terwijl het simpel is: twee trekkingsets die je onderweg uitspoelt, plus één schone set die alleen in de teahouse aan gaat. Handschoenen neem je in twee diktes. Voor sneeuw heb je een zonnebril in de hoogste categorie nodig, want de weerkaatsing is feller dan een gewone bril aankan. Dezelfde opbouw gebruik je in de paklijst voor een wandelvakantie.

Slapen in een teahouse: warm blijven zonder verwarming

Teahouses hebben een kachel in de eetzaal en verder niets. Op de kamers wordt het 's nachts bijna net zo koud als buiten. Kijk daarom naar de comforttemperatuur van je slaapzak en niet naar de extreemwaarde, want dat getal zegt iets over overleven en niets over slapen.

Voor Everest Base Camp en de Annapurna Circuit zit je goed met een donzen zak met comfort rond de min tien tot min vijftien graden. Valt het tegen, dan slaap je in thermolegging en droge sokken. Een reislaken is een extra laag én hygiëne, want van de dekens van het huis weet je niets.

De kleine dingen maken het verschil. Bergschoenen mogen de eetzaal niet in, dus sloffen of sandalen zijn je avondschoeisel. Oordoppen redden je nacht, want de wanden zijn triplex en er wordt vroeg gepakt. Dat ritme lijkt sterk op een paklijst voor een huttentocht, alleen met minder verwarming.

Hoogte serieus nemen: spullen en afspraken

Boven de 2.500 tot 3.000 meter kan hoogteziekte iedereen treffen. Conditie en leeftijd voorspellen er weinig over: fitte twintigers gaan net zo goed onderuit als rustige zestigers. De enige knop waar je zelf aan draait, is je stijgsnelheid.

Boven de drieduizend meter slaap je maximaal drie- tot vijfhonderd meter hoger dan de nacht ervoor. Om de duizend meter stijging bouw je een dag in waarop je hoog loopt maar laag slaapt. Uitdroging geeft dezelfde bonkende hoofdpijn als beginnende hoogteziekte, dus neem elektrolyten of ORS mee en drink drie tot vier liter per dag.

Twee kleine dingen leveren veel op. Een saturatiemetertje ter grootte van een wasknijper geeft een objectief cijfer naast je onderbuikgevoel, en een plaspot bespaart je de nachtelijke tocht naar een ijskoud buitentoilet. Het belangrijkste past niet in je tas: spreek vooraf af dat omkeren geen gezichtsverlies is. Wie eerder in de Andes liep, herkent dat uit de paklijst voor Peru.

Permits, gids en contant geld: het papierwerk van 2026

Voor de nationale parken en beschermde natuurgebieden werk je tegenwoordig met een geregistreerde gids via een erkend agentschap. Volledig solo de bergen in is daar niet langer de norm. De papieren TIMS-kaart maakt bovendien plaats voor een digitale registratie met QR-code die aan je paspoort en route hangt.

Waar die registratie echt gecontroleerd wordt, verschilt per gebied. In Langtang, Manaslu en het verre westen kijken ze er serieus naar. In de Everest- en Annapurna-regio draait het vooral om je gebiedspermit, Sagarmatha of ACAP. Die regel je in Kathmandu of Pokhara, met meer pasfoto's dan je denkt nodig te hebben.

Let scherp op je verzekering: een polis die trekking tot drieduizend meter dekt, is bij een pas van 5.416 meter waardeloos. Je hebt dekking tot je maximale hoogte nodig, inclusief helikopterevacuatie, en steeds vaker wordt daar bij de permitaanvraag bewijs van gevraagd. Pinautomaten staan er onderweg niet, dus neem ruim roepies mee plus kleingeld voor de fooien voor je gids en drager.

Thuis kopen of huren in Thamel

Drie dingen koop je thuis en loop je vooraf in: je bergschoenen, je merinowollen basislaag en je rugzak. Dat zijn de spullen waarvan je een misser elke dag voelt, als blaren, een klamme rug of een heupband die snijdt.

Een slaapzak en donsjas huur je in Thamel per dag voor een klein bedrag, wat veel gewicht scheelt als je maar één keer trekt. Veel merkkleding daar is namaak van redelijke kwaliteit. Wil je het echte werk, dan zit dat aan Tridevi Sadak bij de officiële merkwinkels.

Trekkingstokken, gamaschen, buffs, wollen sokken en zuiveringstabletten koop je prima ter plekke en flink goedkoper. Je medicijnen op recept en je zonnebrand met hoge factor neem je juist zelf mee. Plan een halve dag in Kathmandu voor deze inkopen en je permits. Reis je daarna verder door Azië, dan sluit de paklijst voor backpacken goed aan.

Seizoen en regio bepalen de rest van je tas

Lente en herfst zijn de trekkingseizoenen. De herfst, september tot november, geeft de helderste bergzichten en koudere nachten. De lente, maart tot mei, is warmer en stoffiger, met bloeiende rododendrons op de lagere hellingen.

Buiten die vensters verandert je tas ingrijpend. In de moesson neem je gamaschen en insectenspray mee tegen bloedzuigers, plus veel meer sneldrogende kleding, want niets droogt. In de winter reken je op een dikkere donslaag, wintersokken en op sommige passen microspikes, waarmee je pakket dicht tegen een paklijst voor wintersport aan leunt.

Blijf je niet alleen in de bergen, dan komt er een tweede garderobe bij. Kathmandu is stoffig en de luchtkwaliteit is buiten het regenseizoen slecht, dus een buff is er geen luxe. Voor de tempels neem je bedekkende kleding en sokken mee, want je loopt op blote voeten over koude stenen. In Chitwan en de Terai komen lange mouwen en muggenspray met DEET erbij, net als in de paklijst voor India.